Annemi şimdi o kadar iyi anlıyorum ki.Bizim küçüklüğümüzden bahsederken hep gözleri dolardı.O da hergün beni bırakırdı kreşe.Avuçlarımın içi annemin saçlarıyla dolarmış.Beni bırakmasın diye yapışırmışım saçlarına.Şimdi de benim bebeğim yaşıyor aynı şeyleri.Annem şimdiye kadar mükemmel bi şekilde baktı Murathan'a.Bakımını eğitimini tam yaptı.Ama maalesef artık kreşe gitmek zorunda.Mümkün olduğu kadar kafasını dağıtmaya çalışıyorum ama olmuyor.Hep etkisinde.Benim odadan dahi ayrılmamı istemiyor.Artık hergün ağlıyor sabah.Üzerini giyinmeye başlayınca dudaklarını büzüyor ki sormayın.Canımdan can kopuyor.'Anne beni neyye götüyyosun?' diye soruyor ağlayarak.Yerin dibine geçmek istiyorum o zaman çocuğuma bunları yaşatttığım için.Sonra yol boyunca 'sen beni bıyakıp gidecek misin?Yanımda dur tamam mı?işe gitme annecim,beni bırakma ...'diye sorular soruyor.Kreşin kapısına kadar tüm sorularını geçiştiriyorum.Sonra birlikte kreşe giriyoruz.Biraz oynayıp kaçıyorum.Daha ben ordan çıkmadan ağlamasını duyuyorum.Dün ateşlenmiş.Öğretmeni aradı.Hemen gidip aldım.Evde çok da kötü değildi.Arkadaşım da bizdeydi.Onun oğlu da aynı kreşte.Tekrar bize döndük.Resimde bahsettiğim arkadaşı Ahmet Sunay'la zoraki bi sarılma görüyorsunuz.Sonra paşamın gönlü olsun diye parka götürdük ama halsiz ve memnuniyetsizdi.Üstelik öğretmeni değişiyor yine.İyi biri olduğundan,içimin rahat olduğundan bahsetmiştim.Bizim kreşin 2. şşubesi açılıyormuş ve o da o şubeye geçiyormuş.Orası bize uzak.Yeni öğretmenini bekliycez mecburen.Umarım artık sorun yaşamayız.Umarım artık iyi haberler veririm kreşten.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder